Financiële Sjablonen voor India

India kent twee inkomstenbelastingstelsels: het oude stelsel met aftrekposten en vrijstellingen, en het nieuwe stelsel met lagere tarieven maar veel minder aftrekposten. Het nieuwe stelsel is de standaard en het boekjaar loopt van 1 april tot 31 maart. Voor boekjaar 2026-27 belast het nieuwe stelsel niets tot INR 4 lakh en loopt het daarna op via 5, 10, 15, 20, 25 en 30 procent, met het hoogste tarief boven INR 24 lakh. Door een standaardaftrek van INR 75,000 en een Section 87A-korting van maximaal INR 60,000 blijft salarisinkomen tot ongeveer INR 12.75 lakh doorgaans onbelast. Beide stelsels elk jaar naast elkaar leggen is gebruikelijk, omdat de uitkomst afhangt van hoeveel aftrekposten iemand daadwerkelijk kan claimen.

Op 1 april 2026 kwam er een structurele verandering, toen de Income-tax Act, 2025 de wet uit 1961 verving. De bedragen en de hoofdlijnen gingen mee over, de nummering niet: de vertrouwde Section 80C is nu Section 123 in samenhang met Schedule XV, en de extra NPS-aftrek die vroeger in Section 80CCD(1B) stond is nu Section 124(3). Oudere artikelen, salarisverklaringen en marketing rond belastingbesparing gebruiken nog steeds de nummering uit 1961, dus dat beide sets labels nog een tijd naast elkaar circuleren is heel normaal.

Het Employees Provident Fund vormt voor werknemers in loondienst een groot deel van de pensioenopbouw, met 12 procent van het basissalaris plus dearness allowance vanuit de werknemer en eenzelfde 12 procent vanuit de werkgever, waarvan 8.33 procent naar het Employees Pension Scheme gaat. EPFO stelde de rente voor boekjaar 2025-26 vast op 8.25 procent. Het Public Provident Fund, met een plafond van INR 1.5 lakh per jaar en 7.1 procent sinds juli 2024, en het National Pension System zijn de andere gangbare langetermijnvehikels. Onder het oude stelsel verlagen deze bijdragen ook het belastbaar inkomen, en daarom lopen sparen en belastingplanning in India zo door elkaar heen.

De gezondheidszorg is een mix van publiek en particulier aanbod. Ayushman Bharat PM-JAY geeft huishoudens die in aanmerking komen een dekking van INR 5 lakh per jaar bij aangesloten ziekenhuizen, en sinds september 2024 komt iedereen van 70 jaar en ouder in aanmerking, ongeacht het inkomen. Daarbuiten zijn particuliere behandelingen en premies voor particuliere verzekeringen voor veel huishoudens gewone begrotingsposten, met kosten die sterk uiteenlopen tussen steden en plattelandsdistricten.

De Indiase roepie is de munteenheid en de kosten van levensonderhoud verschillen enorm door het land heen. In grote steden als Mumbai, Delhi en Bengaluru liggen die kosten een veelvoud hoger dan in kleinere steden en dorpen. Huur, schoolgeld, huishoudelijke hulp en woon-werkverkeer verschillen dramatisch per locatie, en juist daarom is een budget dat rekening houdt met de woonplaats nuttig in de Indiase context. De consumentenprijsinflatie lag in juli 2026 op 4.45 procent, binnen de doelbandbreedte van de Reserve Bank of India van 4 procent plus of min twee procentpunten.